هدف
ستون‌های سازه‌ای داخل محدوده غرفه و ضرورت حفظ مسیرهای رفت‌وآمد، از چالش‌های اصلی طراحی بود. از سوی دیگر، غرفه باید هم از فاصله دور قابل تشخیص می‌بود، هم فعالیت شرکت مادر و مجموعه‌های وابسته را روایت می‌کرد و هم برای ملاقات‌های تخصصی، ارائه پروژه‌ها و گفت‌وگوی تجاری فضای مناسبی می‌ساخت. راهکار مطلوب، مجموعه‌ای از دیوارها و تابلوهای مستقل نبود؛ بلکه معماری واحدی بود که مخاطب را از معرفی اولیه به کشف جزئیات و سپس گفت‌وگو هدایت کند.
راه حل
سند فرایند طراحی اوج‌نیلی با عنوان «از معدن تا غرفه»، سرچشمه ایده را در ساختار معدن روباز جست‌وجو می‌کند: حلقه‌های لایه‌لایه زمین، مسیرهای پیچان دسترسی، رگه‌های کانی و ناحیه مرکزی. این خوانش با رویکرد طراحی الهام‌گرفته از طبیعت یا *Bionic Design* به یک زبان حجمی تبدیل شد؛ نه کپی شکل معدن، بلکه اقتباس از منطق لایه‌گذاری، جریان حرکت و حضور هسته مرکزی. چهار اصل راهنما عبارت بودند از لایه‌گذاری حلقوی، مسیر مارپیچی، هسته محافظت‌شده و رگه پیوسته.
ورودی و نقطه شناسایی برند
نشان و نام مس کاوان نماد در ارتفاع و در سطوح شاخص قرار گرفت تا غرفه از راهروهای نمایشگاه خوانا باشد. دیواره فیروزه‌ای بزرگ با نمایشگر و تصویرسازی رسانه‌ای، یک سطح ارتباطی اصلی ایجاد کرد. کانترهای اطلاعاتی و معرفی شرکت‌های وابسته در پیرامون مسیر بازدید در نظر گرفته شدند.
معرفی فعالیت‌ها و شرکت‌های وابسته
در یک جبهه غرفه، ساختار لایه‌ای و منحنی به سکویی برای نمایش تصاویر پروژه‌های معدنی، ماشین‌آلات و فعالیت‌های گروه تبدیل شد. این فضا برای روایت تصویری مجموعه طراحی شد تا مخاطب بتواند حوزه‌های کاری شرکت و شرکت‌های وابسته را سریع‌تر تشخیص دهد. جانمایی دقیق نام هر زیرمجموعه در خروجی عمومی باید با لوگوهای نهایی و مجوز کارفرما تطبیق داده شود.
فضای گفت‌وگو و مذاکره
در بخش داخلی، مجموعه‌ای از نشیمن‌ها و میزهای مذاکره همراه با یک حجم مرکزی روشن و جداره‌های منحنی تعریف شد. این تفکیک به‌جای قطع کامل ارتباط بصری با نمایشگاه، مرزی نرم میان محیط پررفت‌وآمد و فضای گفت‌وگوی تخصصی ایجاد می‌کرد. سطوح نیمه‌شفاف و فضاهای مکث، بخشی از سناریوی تجربه بازدیدکننده بودند.
نمایشگر، نورپردازی و خوانایی
نورهای موضعی، روشنایی سطوح سفید و استفاده از نمایشگر برای محتوای شرکت، به سلسله‌مراتب بصری کمک می‌کردند: شناسایی برند، مشاهده فعالیت‌ها، سپس ورود به فضای مذاکره. رنگ‌های فیروزه‌ای و مسی نقش عناصر هدایت‌کننده نگاه را داشتند و در کنار رنگ‌های خنثی، به تمایز غرفه در محیط شلوغ نمایشگاه کمک می‌کردند.
